Franciszek Woźniak
Biografia
Urodzony w Rawiczu w 1932 roku Franciszek Woźniak był polskim kompozytorem, pianistą i pedagogiem. W 1960 roku ukończył studia kompozytorskie w Poznaniu pod kierunkiem Tadeusza Szeligowskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej.
Od 1973 roku wykładał kompozycję i przedmioty teoretyczne w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Gdańsku, a od 1978 roku kontynuował pracę w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Bydgoszczy, z którą był związany do śmierci i gdzie w 1992 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Pełnił liczne funkcje we władzach uczelni, m.in. dziekana Wydziału Wychowania Muzycznego (1980), dziekana Wydziału Wokalno-Aktorskiego (1980–1981), prorektora (1981–1987), rektora (1987–1993) oraz kierownika Katedry Teorii Muzyki i Kompozycji (1987–2002).
Ponadto w latach 1975–1981 pełnił funkcję prezesa Oddziału Poznańskiego Związku Kompozytorów Polskich, a w latach 1975–1990 był członkiem Komisji Repertuarowej Festiwalu Poznańska Wiosna Muzyczna.
W swojej twórczości reinterpretował gatunki muzyczne, kładąc nacisk na lirykę, harmonijną barwę i rytm, wprowadzając elementy dodekafonii i sonoryzmu, pozostając bliski poetyckiej wizji brzmienia.
Dorobek Woźniaka obejmuje ok. 100 dzieł, w tym utwory orkiestrowe, kameralne, na instrumenty solowe oraz wokalno-instrumentalne, a także utwory sceniczne i transkrypcje fortepianowe. Jego kompozycje były wykonywane na festiwalach krajowych i zagranicznych oraz utrwalane w nagraniach Polskiego Radia i na płytach. Był także autorem artykułów poświęconych zagadnieniom teorii muzyki.