Jan Marian Hasik
Biografia
Jan Hasik urodził się w Rawiczu 15 marca 1922 roku jako syn urzędnika pocztowego Jana i Teodozji. W rodzinnym mieście ukończył szkołę podstawową oraz cztery klasy gimnazjum, a w 1938 roku zdał egzamin konkursowy do V kompanii Korpusu Kadetów im. Marszałka Rydza-Śmigłego w Rawiczu. W kampanii wrześniowej 1939 roku ewakuowany z Korpusu Kadetów do Lwowa brał udział w obronie miasta. Po powrocie do Rawicza w grudniu 1939 roku pracował fizycznie na okupowanych terenach.
W 1945 roku wznowił naukę w Państwowym Gimnazjum i Liceum w Rawiczu, a w lipcu tego roku złożył egzamin maturalny. W latach 1945–1952 studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego i Akademii Medycznej w Poznaniu. Od października 1951 roku pracował w II Klinice Chorób Wewnętrznych pod kierownictwem profesora Jana Roguskiego. W 1952 roku wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR).
Po uzyskaniu specjalizacji I i II stopnia z chorób wewnętrznych w 1959 roku uzyskał stopień doktora medycyny (na podstawie rozprawy Kwas askorbinowy w przewlekłej niewydolności krążenia), a w 1964 roku habilitację (rozprawa Zmiany hemodynamiczne u chorych z nadczynnością tarczycy i czerwienicą prawdziwą leczonych izotopami promieniotwórczymi). W latach 1959–1960 odbył stypendium w klinice w Bernie. 1 kwietnia 1970 roku został kierownikiem Kliniki Gastroenterologii Instytutu Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Poznaniu, a wkrótce też zastępcą dyrektora Instytutu. We wrześniu 1972 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym; w tym samym roku objął funkcję prodziekana i w latach 1975–1981 pełnił funkcję dziekana Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej. Zorganizował Wojewódzki Ośrodek Dietetyczny przy II Klinice Chorób Wewnętrznych, obejmując stanowisko zastępcy kierownika, a następnie kierownika. 4 czerwca 1980 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. W 1985 roku został dyrektorem Instytutu Chorób Wewnętrznych.
Był autorem i współautorem 595 publikacji naukowych i popularnonaukowych, w tym 83 książek, pierwszym autorem podręczników Podstawy dietetyki oraz Dietetyka oraz monografii Podstawy żywienia człowieka chorego (2001). Uczestniczył w około 220 kongresach, konferencjach i sympozjach naukowych, krajowych i zagranicznych. Był aktywnym członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego (od 1991 roku członkiem honorowym), Towarzystwa Internistów Polskich i Polskiego Towarzystwa Gastroenterologicznego, przewodniczącym Komisji Dietetyki Polskiej Akademii Nauk, wiceprzewodniczącym Komitetu Żywienia Człowieka i Fizjopatologii Żywienia oraz członkiem Prezydium Komitetu Medycyny Doświadczalnej PAN, przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Balneoklimatycznego w Poznaniu, członkiem Rady Naukowej Instytutu Żywności i Żywienia w Warszawie, Instytutu Przemysłu Zielarskiego oraz Instytutu Przemysłu Ziemniaczanego i Koncentratów Spożywczych w Poznaniu. Od 1991 roku był członkiem New York Academy of Science. Pełnił funkcję pełnomocnika rektora Akademii Medycznej do spraw kontaktów z Uniwersytetem Marcina Lutra w Halle, w 1997 roku otrzymał doktorat honorowy tej uczelni.
W 1989 roku doprowadził do reaktywacji czasopisma Nowiny Lekarskie i został jego redaktorem naczelnym. Był również członkiem rad i kolegiów redakcyjnych czasopism naukowych Gastroenterologia Polska, Acta Endoscopica Polona, Herba Polonica oraz Postępy Fitoterapii. Własnym nakładem wydał autobiograficzną książkę Rawicz, moja miłość. Został odznaczony Krzyżami Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Walecznych. Zmarł 7 października 2001 roku w Poznaniu i został pochowany na Cmentarzu na Junikowie.